«Տեսանյութը դիտելուց հետո անմիջապես զանգահարեցի ամուսնուս, որպեսզի գնա պապիկի ետևից, մի բան անի, նրա կողքին լինի». Աննա Դովլաթյան

Աննա Դովլաթյանն իր ֆեյսբուքյան էջում գրել է.

Առավոտից տեղս չեմ գտնում, երևի թե ինչպես շատերը։ Խոսքս վերաբերում է պապիկին, ով ուզեցել էր ընդամենը իր հարգանքի տուրքը մատուցել Հայոց ցեղասպանության զոհերին։ Անկեղծ ասած՝ խոսքեր չունեմ, ոչ մի խոսք չի կարող ինձ օգնել արտահայտել այն, ինչ զգում եմ, սիրտս միայն ցավում է...

Տեսանյութը դիտելուց հետո անմիջապես զանգահարեցի ամուսնուս, որպեսզի գնա պապիկի ետևից, մի բան անի, նրա կողքին լինի, քանի որ տարեց մարդու հանդեպ հարգանքը լրիվ վերացել է։ Մտածում եք՝ այդքան արդա՞ր գտնվեցիք մի մարդու հանդեպ, ով մի ողջ ժողովրդի սրտից էր խոսում, ում սրտում ու հոգում մի մեծ ցավ էր ապրում, ում կարող էինք իրական հայրենասեր անվանել։

Մենք շատ փոքր մարդ ենք նրա դիմաց։ Դուք պետք է ձեռքերի վրա տանեիք այդ ՄԱՐԴՈւՆ։ Ի՞նչ է, այդ մի դեպքո՞վ էր որոշվելու այս դրության զարգացումը։

Թասիբով մարդը, չնայելով իր աշխատանքի կորստին, միևնույն է, թույլ կտար ու պապիկի ձեռքից բռնած կուղեկցեր հուշահամալիր։ Կարևորը՝ Աստծուն հաճելի լիներ ձեր արարքը։ Ամենավատն այն է, որ ամուսնուս հետ խոսելիս վստահ էի, որ այդպես էլ արել են, բայց երբ տեսազանգով նա զանգեց, որ իմ աչքով տեսնեմ, ու հանգստանա սիրտս, ես շոկ ապրեցի՝ տեսնելով նրա հետ պապիկին՝ ձեռքին արդեն թառամած ծաղիկները։ Այդպես էլ նրան առավոտից չթողեցին։

Միակ միջոցը նրա ցավը մեղմելու համար այն էր, որ արհեստական հուշահամալիրը դարձավ պապիկի հոգու հանգստացման միջոց։ Թող Աստված երկար կյանք տա պապիկին։