«Ինչու է Ռուսաստանը պարտվում պատերազմում». իսրայելացի ռազմական վերլուծաբան

Պատերազմի ավելի քան երեք շաբաթների ընթացքում ռուսական բանակը մարտավարական ոչ մի հաջողության չի հասել և սահմանափակվել է միայն խոշոր քաղաքների պաշարմամբ ու ռմբակոծմամբ։ Իսրայելի պաշտպանության բանակի սպա, ռազմական վերլուծաբան Յիգալ Լևինը վերլուծել է Ուկրաինայում ռուսական ռազմական արշավի ձախողման պատճառները։ Ներկայացնում ենք հատվածներ սույն հոդվածից: Ռուսական բանակի ձախողման առաջին պատճառն, ըստ Լևինի, այն է, որ ներխուժումը տեղի է ունեցել առանց մարտական ​​կազմավորումներում տեղակայվելու։

«Պատերազմի արվեստում դուք ունեք մի քանի օպերատիվ գոտիներ՝ կենտրոնացման գոտիներ, առաջխաղացման գոտիներ, տեղակայման գոտիներ և մարտական ​​գոտիներ: Դուք ձեր ուժերը չեք տեղափոխի այս բոլոր գոտիներում նույն կազմավորումներով, օրինակ՝ հետևակով:

Բայց սա հենց այն է, ինչ մենք տեսանք պատերազմի առաջին օրերին։ ՌԴ ԶՈՒ-ի զորամասերը այնպես են մտել Ուկրաինա, ասես շքերթի էին գնում, կարծես դիմադրության չէին սպասում. Թե ինչու է թույլ տրվել նման միամիտ ու հանցավոր (իրենց զինվորների հանդեպ) հիմարությունը, դժվար է պատասխանել։ Ըստ երևույթին, հրամանատարությունը տեղեկություն է ստացել, որ դիմադրությունը նվազագույնն է լինելու, իսկ ՌԴ ԶՈւ ստորաբաժանումներին կդիմավորեն ծաղիկներով՝ որպես «ազատարարների»։

Այլ բացատրություն այստեղ դժվար է գտնել»,- գրում է իսրայելցի փորձագետը։ Լևինը նաև գրում է, որ ՌԴ ԶՈւ ստորաբաժանումները շարժվում են հիմնականում մայրուղիներով և ճանապարհներով։ «Ես հիշում եմ, թե ինչպես սպայական դպրոցում մենք անգիր սովորեցինք կանոններից մեկը պատերազմում, երբեք մի շարժվեք մայրուղիներով և ճանապարհներով:

Դա հեշտացնում է ձեր ուժերի հայտնաբերումը, ավելի հեշտացնում է ձեր ուժերին հարվածելը, խանգարում է ձեր օպերատիվ հնարավորություններին և շատ ավելին: Ճանապարհներով շարժվում են միայն լոգիստիկ ուժերը, երբ այդ նույն ճանապարհներն արդեն խորն են՝ քո թիկունքում: Եվ դա միշտ չէ, որ այդպես է. կան լոգիստիկ աջակցության ամբողջական համակարգեր՝ առանց ճանապարհների և մայրուղիների ներգրավման: Ինչու են Ռուսաստանի Դաշնության զինված ուժերը «գծային» վարում իրենց չտեղակայված ուժերը ռելսերի երկայնքով, ինձ համար դժվար է բացատրել որևէ այլ բան, քան ցածր ռազմական պատրաստվածությունը և հրամանատարների պատրաստվածությունը, ովքեր նույնիսկ ռազմական արհեստի տարրական գիտելիքներ չունեն»,- ասվում է հոդվածում։

Բացի այդ, ռուսական հրամանատարությունն իր նյութատեխնիկական շարասյուններն ուղարկում է առանց ֆորպոստների։ «Դա վկայում են մեծ թվով նյութատեխնիկական շարասյուների պարտության մասին։ Ուկրաինական կործանիչները գործում են թիկունքում և թույլ չեն տալիս, որ իրենց մատակարարումներն արդյունավետ աշխատեն։ Մինչ օրս ոչնչացվել է գրեթե կես 500 մատակարարման և աջակցության մեքենա:

Եվ սա այն դեպքում, որ ՌԴ ԶՈւ նյութատեխնիկական ապահովումը, սկզբունքորեն, աքիլեսյան գարշապարն է և մեծապես կախված է երկաթուղային հաղորդակցությունից և ի վիճակի չէ աջակցություն ցուցաբերել հարյուրավոր կիլոմետր հեռավորության վրա գտնվող ստորաբաժանումներին։ Հատկապես այն տարածքում, որտեղ բնակչությունը թշնամաբար է տրամադրված, իսկ Ուկրաինայի զինված ուժերի ստորաբաժանումները չեն պարտվում և շարունակում են ջարդել թիկունքը»,- նշում է Լևինը։

Իսրայելցի փորձագետը կարծում է, որ ռուսական հրամանատարությունը թերագնահատել է նաև Ուկրաինայի հակաօդային պաշտպանության և օդուժի, մասնավորապես՝ Bayraktar-ների հնարավորությունները։ «Ուզում եմ նշել, որ ուկրաինական հարվածային անօդաչու թռչող սարքերը՝ Bayraktar TB2-ները, գործում են վերջին երեք շաբաթվա ընթացքում, և դրանց կողմից ոչնչացվել է ընդամենը 50 հաստատված թիրախ։

Կարող է թվալ, որ այս թիվը փոքր է, բայց ես հիշեցնում եմ, որ դրանք պարզապես «գծային զորքեր» չեն, այլ հրամանատարական շտաբներ, հակաօդային պաշտպանության ուժեր կամ կապի համակարգեր: Bayraktar TB2-ը, իր ցածր ESR-ի (արդյունավետ ցրման տարածքի), փոքր չափսերի և կոմպոզիտային մարմնի շնորհիվ, դժվար հայտնաբերվող թիրախ է: Այն ունակ է հարվածելու 7 կմ բարձրությունից, որտեղ անհասանելի է ՀՕՊ շատ համակարգերի համար։ Bayraktar-ը չափազանց արդյունավետ մարտական ​​մեքենա է, և ինչու դա հաշվի չի առնվել ռուսական հրամանատարության կողմից, մնում է միայն գուշակել»,- ասվում է հոդվածում։ Փորձագետը հավելել է, որ Ռուսաստանի զինված ուժերն իրենց համար չեն ստեղծել ոչ երկրորդ էշելոն, ոչ էլ ռազմավարական ռեզերվներ հարձակման զարգացման համար։

«150-200 հազար ներխուժման ուժերը շատ քիչ են Ուկրաինայի զինված ուժերին այնպիսի մեծ տարածքում, ինչպիսին Ուկրաինան է, հաղթելու համար։ Ըստ ամենայնի, սրանք բոլորն այն մարտական ​​ուժերն են, որոնք ուներ Ռուսաստանի Դաշնությունը, այլապես նրանք ամեն տեղից չէին հանի իրենց ստորաբաժանումները և չէին հավաքագրի սիրիացիներին։ Այս ուժերը կարող եք համալրել մոբիլիզացիայի օգնությամբ, բայց դա պետք է արվեր ավելի վաղ։

Այսօր մոբիլիզացիան կլինի Ռուսաստանի Դաշնության՝ առանց այն էլ մեռնող տնտեսության մեխը, էլ չեմ խոսում այն ​​մասին, որ Կրեմլը կվախենա իր քաղաքացիներին զենք բաժանելուց (ինչը, ըստ էության, մոբիլիզացիա է)։ Դարձյալ դժվար է պատկերացնել, թե ինչ էր սպասվում, երբ որոշեցին այդքան փոքր ուժով ներխուժել։ Դարձյալ մնում է ենթադրել, որ ըստ ռուսների, Ուկրաինայի զինված ուժերը ոչ մի դիմադրություն չպիտի ցուցաբերեին։ Բայց թե ինչու էին այդպես մտածում, միանշանակ դժվար է ասել։

Ըստ երևույթին, ազդեցություն է ունեցել ռուսական հետախուզության տոտալ կոռուպցիան և անզորությունը»,- գրում է նա։ Լևինը նաև նշում է, որ հսկայական տարբերություն կա Ուկրաինայի զինված ուժերի պրոֆեսիոնալ զինվորների կամ կամավորների միջև, ովքեր զենք են վերցրել ըստ ցանկության, և զորակոչիկ երեխաների միջև, ովքեր չունեն սպանելու և մահանալու ցանկություն: Բացի այդ, Ուկրաինայում ՌԴ ԶՈւ զինծառայողները հայտնվել են առանց համապատասխան աջակցության և պայմանների։ Սոված ու սառած զինվորն անպետք զինվոր է»,- ասել է Լևինը: