iPress.am-Երևանցի 25-ամյա Աբրահամ Տիգրանի Մարուխյանը սովորել էր Վազգեն Սարգսյանի անվան ռազմական համալսարանում, գերազանց ավարտել ու ստացել լեյտենանտի կոչում: Դեռ դպրոցական տարիներից ամեն ինչից վեր էր դասել հայրենիքը, հայոց հողն ու հայ մարդուն: Իզուր չէր, որ թե՛ դպրոցում, թե՛ համալսարանում ուսումնական տարիներին շատերը նրան համարում էին Մոնթեի, Թաթուլի, Սպարապետ Վազգեն Սարգսյանի, Շահեն Մեղրյանի և մյուս լեգենդար հայ հերոսների գործը շարունակող:
Նրա համար հայրենիքի համար զոհվելը ամենաբարձր կոչումն էր: Որպես մարտկոցի հրամանատար ծառայության էր անցել Արցախի Հանրապետության պաշտպանական բանակի Մատաղիսի զորամասում:
Սեպտեմբերի 27-ին, երբ թուրք-ադրբեջանական հրոսակները, հետո նրանց միացած վարձկան ահաբեկիչները հարձակվեցին Արցախի վրա, պատերազմի առաջին օրը նա կամավոր մեկնում է Ջրական (Ջաբրայիլ) որպես հետախույզ: Իր խիզախության ու հմտության շնորհիվ ոչ միայն ազատագրում է թշնամու կողմից գրավված կարևորագույն դիրքերից մեկը, այլև առգրավում է մեծ քանակի զենք-զինամթերք:
Աբրահամը զոհվում է հոկտեմբերի 2-ի գիշերը, երբ հրետակոծության տակ պաշտպանելիս է լինում նահանջող զինակիցների թիկունքը: Երեկ են նրա հարազատներն իմացել ցավալի լուրը, իսկ ընկերներն էլ իմանալով Ա. Մարուխյանի զոհվելու մասին, SHAMSHYAN.com-ի թղթակցի հետ զրուցում ասում էին.
«Մենք թե՛ Աբրահամին, թե՛ բոլոր նահատակված հերոս տղերքին բացակա չենք դնի: Էդ հերոս տղերքը առյուծի նման մինչև վերջ պաշտպանել են Արցախը, չեն նահանջել իրենց վստահված պոստերից: էս պատերազմը իրենք հաղթել են, պարտվել է քաղաքական ղեկավարությունը:
Կանցնեն տարիներ, շատ բաներ ջրի երես դուրս կգա ու այդ ժամանակ կհիմնավորվեն մեր խոսքերը, որ Աբրահամն ու նրա նման հազարավոր հերոսներ գիտակցված գնացին մահվան՝ պաշտպանելով թե՝ Արցախը, թե՛ Հայաստանը:»:
English
Русский
