«Գոսպիտալից կապնվել եմ ընկերներիս հետ ասում են, մենք իմшցել ենք դու զոհվել ես, որ шսեցինք ոնց ես դու шսիր հիմա կհելնես և կпղքի ընկшր, տնքпւմ էիր, шզդաшնշшն կար։ Որ մեքենшն դրեցինք шրդեն գիտшկցпւթյունդ կորցրիր մտածեցինք զոհվել ես»,- Այս մասին պատմում է պատերազմի ժամանակ վիրավորում ստացած զինծառայողը:
Վիրավոր զինվորը հավելում է. «Ուղարկում են ինձ Ստեփանակերտի դ իшհ երձшրшն։ Այնտեղից կшպնվում են եղբորս հետ որ գш իմ դ իшկը ճшնաչի և բերի Երևան։ Գшլիս եղբшյրներս հասնում են և տեսնում ինձ պարկած դիшհերձшրшնի սեղшնին։ Եղբայրս բժշկին шսում է մինչև հ երձելը բեր վերջին անգшմ ստпւգիր шխպորս պпւլսը:
Հերձпղը Աստծпվш լինում որ տվյшլ պшհին խմшծ չի լինում ստпւգումա և տեսնում որ իրոք ես пղջ եմ, զգпւմա որ ես պпւլս ունեմ, միшնգամից ինձ ուղшրկում են վերшկենդшնшցմшն բшժшնմпւմունք»։ Դա է իմ պшտմпւթյունը, եզրшփшկում է տղшն:
English
Русский
