Անկախությունը պատիվ է, որն այսօր կարիք ունի պաշտպանության

iPress.am- Մայիսի 28–ը մեր պատմության ամենամեծ տոնն է։ Հեռու չէ այն օրը, երբ մայիսի 28–ը կտոնվի իբրև համազգային անհերքելի ամենամեծ տոն, և ամեն հայ երկյուղածորեն պետք է խոնարհվի այդ տոնի առջև»։

Հովհաննես Քաջազնունի

ՀՀ առաջին վարչապետ

Սիրելի´ հայորդիներ, դարեր շարունակ անկախությունը ասես երես էր թեքել հայոց հնամենի հողից, երազանք էր դարձել ունենալ անկախ պետականություն, երազանք էր դարձել երկնքին ցույց տալ և ծածանել հայ ժողովուրդի արյունով և քրտինքով ներկված եռագույնը: Շատերը հեռացան այս կյանքից ցավոք չառնելով անկախության բուրումնավետ համն ու հոտը, շատերը կարոտ մնացին աղոթելու անկախության Հայր Մերը: Այս օրը մեր ազգի հպարտության տոնն է, այս օրը մենք աշխարհին և աշխարհային արդարությանը ցույց տվեցինք հայ ժողովրդի իրական և աստվածային պատկերը: Մայիսյան հերոսամարտերի ամեն մի զինվոր իր մեջ կրեց Վարդանանց ոգին և այդ սխրանքն ու ոգևորությունն էր, որ պահեց ու պաշտպանեց մեր փոքրիկ, բայց այդ փոքրի մեջ մեծ ու թանկ հայրենիքը:

543 տարիներ հայ ժողովուրդը կարոտ մնաց այդ նվիրական և աստվածային պարգևին: Առաջին հանրապետությունը հայ ժողովուրդը ստեղծեց հայոց ազգի բնաջնջման ցավալի փորձերից հետո և ապացուցեց թուրք բարբարոսներին նրա պայքարելու և ապրելու անկոտրուն ուժի մասին: Առաջին հանրապետությունը հիմնադրվեց հայ ժողովրդի համար ծանր ժամանակահատվածում, Սարդարապատի, Բաշ-Ապարանի և Ղարաքիլիսայի հերոսամարտերը փայլուն կերպով կոտրեցին թշնամու առաջխաղացումը դեպի մայր սրբություններ:

Ցավալի է տեսնել այն իրականությունը, որն այսօր կատարվում է մեր Մայր Հայրենքիքում, մեր Սրբություն Սրբոց Հայաստանում: Շատերի համար Հայրենիքը սոսկ բառ է, ոմանց համար հայրենիքը սափմանափակվում է դատարկ և անարժեք իմաստներով, բայց այո´, մենք հավատում ենք, որ մեր ազգը ունի նվիրյալ և ամեն մի թիզ հողի մասին մտածող անհատներ, և այդ անհատների տքնաջան աշխատանքի շնորհիվ է, որ մենք բոլորս դուրս կգանք ամիսներ շարունակվող այս դառը մղձավանջից: Այս ամենը իր մեջ նաև հոգևոր պատգամ և գաղափարախոսություն է կրում. սուրբգրային բազմաթիվ պատմություններ մեզ ուղղակի կերպով հաղորդում են, որ որքան մարդ հեռանում է Աստծուց այնքան խնդիրներ են կուտակվում նրա տեսլականում: Մենք պետք է դառնանք դեպի մեր Արարիչը՝ դեպի մեր երկնավոր Հայրը՝ Նրա հանդեպ ունենալով մեծ սեր և նվիրում: Հայրենիքը դատարկ բառերով և անպատասխանատու քարոզներով չենք կարող պահպանել, հայրենիքը մեկ այլ սիրո և գուրգուրանքի կարիք ունի, սեր, որ հաղթում է երկրային ամեն մի ձախորդություն, սեր, որ բխում է մեր Տիրոջից՝ Հիսուս Քրիստոսից: Եվ ուրեմն Հայրենիքը կարող ենք պահպանել և պաշտպանել օտարներից, երբ քաջ գիտակցենք ավետարանական այս տողերը «Արդ, գնացեք տվե՛ք կայսրինը կայսերը, իսկ Աստծունը՝ Աստծուն» Ղուկաս 20.25:

Հայոց պատմության յուրաքանչյուր դարաշրջան իր մեջ պայքարի և արդարության գաղափարախոսություն է կրել, և անջնջելի այդ պատմության ամեն մի դրվագ հարուստ է եղել այնքան նվիրական և հերոս անձերով, որոնց օրինակով այսօր կրթվում ու դաստիարակվում են շատ ու շատ հայորդիներ: Եվ ուրեմն հաղթանակը և այն արդարությունը, որը մեզանից մի փոքր հեռու է գտնվում իսկապես ի զօրու ենք մեր ձեռքը վերցնել և որպես դրոշակ ծածանել յուրաքանչյուր ազգի և պետության առաջ:

44 օրեր Հայոց երկինքը դարձավ սուգի և արտասուքի մի մեծ բնօրրան: Բայց հայ զինվորը իր մեջ կրելով մեր նախնիների պայքարելու և չկոտրվելու անսպառ ոգին թշնամուն թողեց մի չգրված նամակ. «Մենք վերադառնալու ենք»:Ապրենք և լցվենք ուժով, բայց այն հատուկ ուժով, որը հաղթել գիտի, որը արդարություն է վերականգնում և ամենակարևորը՝ ուժ, որն Աստծուց է տրված:

ԲՐԱԶԻԼԻԱՅԻ ՀԱՅՈՑ ԹԵՄԻ

ՏԵՂԵԿԱՏՎԱԿԱՆ ԲԱԺԻՆ